هواشناسی

هواشناسی مطالعه جو زمین و تغییر در الگوهای دما و رطوبت است که شرایط آب و هوایی مختلفی را ایجاد می کند. برخی از موضوعات اصلی مطالعه پدیده هایی مانند بارندگی (باران و برف) ، رعد و برق ، گردباد ،  هاریکن ها و طوفان ها است.

اهمیت وقایع هواشناسی به طرق مختلف احساس می شود. به عنوان مثال ، خشکسالی منجر به کمبود آب ، خسارت زراعی ، سرعت پایین رودخانه و افزایش پتانسیل آتش سوزی می شود. علاوه بر این ، این اثرات ممکن است منجر به محدودیت سفر در رودخانه ، نفوذ آب شور در سفره های آب و خلیج ساحلی ، استرس بر روی گونه های مختلف گیاهی و جانوری ، تغییر جمعیت ، مشکلات اقتصادی و حتی ناآرامی های سیاسی شود. تأثیر مهم آب و هوا بر فعالیتهای انسانی منجر به توسعه علم نامشخص پیش بینی آب و هوا شده است.

کلمه هواشناسی از واژه یونانی مترون سرچشمه گرفته است که به هر پدیده ای در آسمان اشاره دارد. متئورولوجیکای ارسطو (340 B.C.) مربوط به همه پدیده های بالای زمین بود. نجوم ، از جمله مطالعه شهاب سنگ ها یا "ستاره های ثاقب" بعداً به یک رشته جداگانه تبدیل شد. در نهایت علم هواشناسی محدود به مطالعه جو شد. پدیده های مختلف آب و هوایی هنوز هم به عنوان "شهاب سنگ" شناخته می شوند ، مانند آب سنجها (آب مایع یا منجمد - باران ، برف و برف ، برف ، ابر ، مه) ، لیتومه ها (ذرات خشک - شن ، گرد و غبار یا دود) ، فوتو متر ها (پدیده های نوری - هالوها ، سراب ها ، رنگین کمان ها ، کورون ها) و الکترومترها (پدیده های الکتریکی - رعد و برق ، آتش سوزی المو).

هواشناسی مدرن در درجه اول به الگوهای آب و هوایی معمولی مشاهده شده ، از جمله رعد و برق ، طوفان های برون مرزی ، جبهه ها ، طوفان ها ، حصبه ها و امواج مختلف آب گرمسیری متمرکز است. هواشناسی معمولاً برای توصیف و مطالعه مبنای بدنی برای وقایع فردی در نظر گرفته می شود. در مقابل ، اقلیم شناسی منشأ الگوهای جوی مشاهده شده در طول زمان را توصیف و مطالعه می کند. چندین پدیده مهم ، مانند موسمی و نوسان جنوبی ال نینو ، در هر دو هواشناسی و اقلیم شناسی در نظر گرفته شده است زیرا تغییرات بزرگی را در مقیاس های زمانی فصلی نشان می دهند.

دامنه
تلاش برای درک جو و فرآیندهای آن در بسیاری از زمینه های علمی و مهندسی جلب شده است. مطالعه حرکات جوی را هواشناسی دینامیک(پویا)می نامند. از معادلات توصیف رفتار یک مایع قابل فشرده سازی (هوا) در یک کره چرخش (زمین) استفاده می کند. یک عارضه مهم در این مطالعه این واقعیت است که آب در اتمسفر به طور بسیار پیچیده بین جامد ، مایع و گاز تغییر می کند. این تغییرات تا حد زیادی معادلات مورد استفاده در هواشناسی پویا را تغییر می دهد.

هواشناسی فیزیکی یا فیزیک جوی با تعدادی از زمینه های تخصصی مطالعه سروکار دارد. به عنوان مثال ، مطالعه ابرها و اشکال مختلف هیدرومتری شامل تحقیقات در مورد رفتار آب در جو است. مطالعه انتقال تابشی مربوط به منبع اصلی انرژی است که فرآیندهای جوی ، یعنی تابش خورشیدی را هدایت می کند ، و روش هایی که انرژی تابشی بطور کلی در جو استفاده و از بین می رود. سایر رشته های تخصصی با پدیده های مربوط به نور (نوری جوی) و صدا (آکوستیک جوی) سروکار دارند.

برخی از شاخه های هواشناسی از نظر اندازه پدیده های مورد مطالعه تعریف می شوند. به عنوان مثال ، میکروهواشناسی عمدتاً مطالعه برهم کنش های در مقیاس کوچک بین کمترین سطح جو و سطحی است که با آنها در تماس است. هواشناسی در مقیاس مزو با پدیده هایی با اندازه متوسط - مثلاً رعد و برق و وزش باد کوه ، سروکار دارد. هواشناسی سینوپتیک مربوط به فرآیندهای بزرگتر مانند سیستم های فشار قوی و کم فشار و جبهه های آنها و مواردی از این دست تا مطالعه گردش کلی اتمسفر برای مقیاس های زمانی چند روزه است. پیش بینی هوا ، جنبه پیش بینی هواشناسی از این رشته ها ناشی می شود.

سایر شاخه های هواشناسی بر پدیده هایی در مکان های خاص ، مانند مناطق استوایی ، مناطق حاره ای ، مناطق دریایی ، مناطق ساحلی ، قطب ها و کوه ها تمرکز می کنند. جو فوقانی نیز به طور جداگانه مورد بررسی قرار می گیرد. سایر رشته ها بر روی مشاهدات با فناوری های خاص از جمله رادیو ، رادار و ماهواره مصنوعی تمرکز می کنند. فناوری رایانه بطور گسترده استفاده می شود ، از جمله پیش بینی وضعیت هوا ، تجزیه و تحلیل داده های تعاملی و سیستم های نمایش.

رفتار شیمیایی جو ، که در شیمی جوی مورد مطالعه قرار گرفته است ، به دلیل تغییرات غیرعادی ناشی از انسان در ترکیب مولکولی جو ، به سرعت در اهمیت قرار گرفته است. تغییر در ازن (و لایه ازن) و غلظت دی اکسید کربن و افزایش سطح بارانهای اسیدی ، فراتر از وضعیت مشکلات محلی است تا تبدیل به مسائل منطقه ای یا جهانی شوند.

مطالعات هواشناسی در رابطه با چندین زمینه مرتبط با محیط زیست انجام می شود. اینها شامل هوانوردی ، کشاورزی ، معماری ، بالستیک ، بوم شناسی ، تولید انرژی ، جنگلداری ، هیدرولوژی ، پزشکی و اقیانوس شناسی است. بسیاری از این زمینه های مرتبط به سادگی نیاز به تعیین اثرات آب و هوا در یک زمان و مکان خاص دارند ، اما برخی - مثلاً هیدرولوژی و اقیانوس شناسی - همچنین با تغییر شرایط جوی در سطح زمین بر وقایع اندازه گیری تأثیر می گذارند.

توسعه هواشناسی مدرن
سرچشمه هواشناسی در مشاهدات کیفی آب و هوا و گمانه زنی های محلی نهفته است. در کل ، کار ارسطو مرجع استاندارد در دوره های باستان و قرون وسطایی بود ، تا اینکه رنه دکارت ، گالیله و دیگران در اوایل قرن 17 میلادی شروع به جایگزینی گمانه زنی ها با مشاهدات ابزاری کردند. ابزار لازم برای انجام این اندازه گیریها - فشارسنج ، دماسنج و رطوبتسنج - در طی دوره از حدود سال 1650 تا 1750 تهیه شده است. کارهای مربوط به نظری و تجربی شامل قوانین حرکت ، سرمایش و انکسار سر آیزاکس نیوتن بود. کارهای بلیز پاسکال ، ادم ماریوت ، روبرت هوک ، ادموند هالی و دیگران در مورد هیپسومتری (اندازه گیری دقیق ارتفاع). کار رابرت بویل در مورد گازها. و هالی ، جورج هادلی ، و ژان لو راند دی آلبرت در گردش جو. در قرن بعد (1850 - 1750) دماسنجها استاندارد شدند ، بنیامین فرانکلین رعد و برق را مطالعه کرد ، جان دالتون پایه و اساس اندازه گیری تبخیر و رطوبت را قرار داد ، و لوک هاوارد ابرها را طبقه بندی کرد. پس از سال 1800 ، افراد خصوصی و مؤسسات دولتی شروع به جمع آوری مشاهدات آب و هوا کردند.

پس از آن که ناوگان فرانسوی در طی جنگ کریمه (1853-1856) آسیب دید ، تلاش های جدی در اروپای غربی و آمریکای شمالی برای جمع آوری داده های هواشناسی از بسیاری از مناطق به طور همزمان با استفاده از تلگراف اختراع شده (1837) آغاز شد. توسعه ساعتهای قابل اعتماد امکان ضبط مداوم مشاهدات را فراهم می آورد. فنجان و فشار سنجهای فشار اختراع شد و برای ضبط خوانش ابزار از برق استفاده شد. بعداً از بالن ها ، بادبادک ها و هواپیماها برای حمل وسایل آب و هوایی از طریق تروپوسفر ، پایین ترین لایه جو زمین ، به استراتوسفر ، دومین لایه پایین اتمسفر ، که کشف شد ، نامگذاری شد ، و اندکی پس از سال 1900 کشف شد. مشاهدات مربوط به مصرف در دهه 1920 پس از تولید رادیوهای باتری باتری که به اندازه کافی توسط بالن ها قابل حمل است ، آغاز شد. مجموعه گزارش های هوای بالا در مناطق بزرگ ، توضیحات کامل تری از جو را ارائه می دهد ، از جمله ویژگی هایی مانند جریان جت.

ترمودینامیک ، که از اواسط قرن نوزدهم به بعد توسعه یافته است ، یک مؤلفه اصلی در مجموعه فرمولهایی است که حرکات و تحولات جوی را توصیف می کند. در طول قرن از 1850 تا 1950 ، هواشناسی سینوپتیک شاخه غالب بود ، با بدنه ای از اصول اساسی فیزیکی که جایگزین قوانین پراکنده تجربی شد. در حدود 1920 مکتب برگن به رهبری ویلهلم بورکنز و پسرش یعقوب ، این ایده ها را در تئوری قطبی جبهه های سیکلون ها ، از جمله مفاهیم کلیدی مانند جبهه ها و توده های هوا سنتز کردند.

هواشناسی پویای مدرن در سال 1948 متولد شد ، هنگامی که ژول چارنی موفق شد معادلات پویا کامل (که توسط ویلهلم بایرکنس در سال 1904 بیان شد) را به یک شکل ساده اما مفید کاهش داد. توسعه همزمان کامپیوتر دیجیتال اطمینان حاصل کرد که روش چارنی تأثیر عملی زیادی دارد ، زیرا اجازه می دهد پیش بینی هوا براساس یک راه حل تقریبی برای معادلات دینامیکی به عنوان تابعی از زمان باشد.

از سال 1948 ، فن آوری های سنجش از دور جو گسترش یافته است. تا سال 1950 ، رادار به جایی رسیده بود که می توان از آن برای معین کردن ابرها توسط قطرات آب معلق آنها استفاده کرد و به این ترتیب ساختار داخلی طوفان ها ، به ویژه رعد و برق را نشان می دهد. از اواسط دهه 1960 ، واحدهای راداری که میزان تغییر داپلر را اندازه گیری می کنند برای ارائه اطلاعات به سرعت نیز تولید شدند. پس از سال 1960 ، ماهواره ها شروع به ارائه مشاهدات دقیق در کل زمین کردند.

اولین فعالیت پایدار دولت در هواشناسی در ایالات متحده در سال 1870 رخ داد ، هنگامی كه كنگره ارتش را به سازماندهی یك سرویس هواشناسی برای پیش بینی طوفان های دریاچه های بزرگ و سواحل هدایت كرد. پس از دو دهه تحت سیگنال سپاه ، این فعالیت به یک دفتر جدید هواشناسی غیرنظامی در وزارت کشاورزی منتقل شد زیرا کشاورزان به ویژه نگران پیش بینی وضعیت آب و هوای آینده و روند طولانی مدت آب و هوا بودند. نيم قرن بعد نياز روزافزون هواپيماها به مشاهدات مكرر و پيش بيني هاي كوتاه مدت منجر به انتقال دفتر به وزارت بازرگاني شد. در سال 1965 ، اداره هواشناسی بخشی از مدیریت جدید خدمات علمی علوم زیست محیطی (ESSA) شد ، با آب و هوایی به سرویس جدید داده های زیست محیطی (EDS) جدا شد. پنج سال بعد ، ESSA کنار گذاشته شد و دفاتر خدمات ملی هواشناسی ، بخشی از اداره ملی اقیانوس و اتمسفر (NOAA) شد.

هواشناسی معاصر

حوزه هواشناسی به طور فزاینده ای رایانه ای و خودکار می شود زیرا دانشمندان به دنبال بهترین استفاده از سیل مشاهدات از طیف گسترده ای از ابزارهای سنتی و جدید هستند. به عنوان مثال ، پردازش سریع داده های رادار داپلر برای به حداکثر رساندن زمان هشدار برای گردبادها و سایر پدیده های شدید آب و هوایی محلی بسیار مهم است. آماده سازی مشاهدات برای استفاده در مدل های بزرگ پیش بینی جهانی عددی ، "زمان بندی سریع" این مدل ها و پردازش خروجی حاصل برای هر کامپیوتر قدرتمند اما بسیار پر زحمت است. توسعه شبکه جهانی وب طیف گسترده ای از گزینه ها را برای انتشار داده های حاصل و اطلاعات پیش بینی به روش هایی که هنوز مورد کاوش قرار گرفته اند ، باز کرده است.

ایالات متحده در نسل های جدید و مهمی از سیستم های مشاهده ، از جمله شبکه رادار WSR-88D (آب و هوا Surveillance Radar-1988 ، داپلر) ، GOES تثبیت شده سه محوره و سنسورهای مایکروویو که در مدار زمین کم است سرمایه گذاری کرده است. سنسورهای فعال ماهواره ای ، مانند پراکندگی ، که می تواند سرعت باد را در سطح اقیانوس اندازه گیری کند ، به وضعیت عملیاتی سوق داده می شوند. در ضمن ، ادغام منابع داده موجود با استفاده از طرح های مبتنی بر رایانه باید سودمندی کلیه منابع داده ها ، قدیمی و جدید را افزایش دهد.

بخش اعظم این اطلاعات در سراسر جهان به سیستم ارتباطات جهانی منتقل می شود ، که توسط سازمان هواشناسی جهانی در محدودیت ها به دلیل ملاحظات تجاری ، امنیت ملی و لجستیکی توسط برخی کشورها سازماندهی شده است. به نوبه خود ، چند مرکز در سراسر جهان شبیه سازی های بزرگ مدل رایانه ای را از شرایط مشاهده شده توسعه می دهند و پیش بینی آب و هوا حاصل از طریق شبکه را ارسال می کنند. دو مرکز از جمله مراکز ملی پیش بینی محیط زیست (Suitland، Md.) و مرکز اروپایی پیش بینی آب و هوا با دامنه متوسط (براکنل ، انگلیس).

شکل دیگری از همکاری های بین المللی در برنامه های تحقیقاتی مختلف دیده می شود. به عنوان مثال ، برنامه جهانی تبادل انرژی و آب به دنبال ایجاد مشاهدات و نظریه هایی است که چرخه انرژی و آب را از طریق جو زمین ، اقیانوس ها ، سطح زمین و کرایسفر نشان می دهد. ماموریت اندازه گیری بارش باران گرمسیری یک ماهواره تحقیقاتی مشترک آمریکا و ژاپن است که در سال 1997 به عنوان " باران سنج پرواز" در مناطق گرمسیری راه اندازی شد. چنین همکاری های بین المللی برای پرداختن به پدیده ها در مقیاس جهانی بسیار مهم است.

فهرست منابع: آرسن ، سی دونالد ، هواشناسی امروز ، چاپ 5. (1999)؛ انجمن هواشناسی آمریکا ، واژه نامه هواشناسی (1959 ؛ چاپ 1986)؛ Friedman، R. M.، اختصاص آب و هوا: ویلهلم بیورکنس و ساخت یک هواشناسی مدرن (1993)؛ Frisinger، H. H.، تاریخچه هواشناسی تا 1800 (1983)؛ لاکهارت ، گ. ، هواشناسی (1988)؛ لوتنز ، F. K. ، و تاربوک ، E. J. ، اتمسفر ، چاپ هفتم. (1997)؛ Monmonier ، Mark ، هوای ظاهری: چگونه هواشناسان نقشه برداری ، پیش بینی و دراماتیک کردن آب و هوا را یاد گرفتند (1999)؛ Moran، J. M.، et al.، Meteorology: Atmosphere and Science of the Weather (1996)؛ نبیر ، فردریک ، محاسبه آب و هوا: هواشناسی در قرن بیستم (1995)؛ Spiegal، H. J.، and Gruber، A.، از آب و هوا ونها گرفته تا ماهواره ها: مقدمه ای برای هواشناسی (1983)؛ Trefil، J.، Meditations at Sunset (1987).

توسط جورج جی هافمن   ترجمه: سیدعیسی خانکشی زاده

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Meteorology is the study of the Earth's atmosphere and the variations in temperature and moisture patterns that produce different weather conditions. Some of the major subjects of study are such phenomena as precipitation (rain and snow), thunderstorms, tornadoes, and hurricanes and typhoons.

The importance of meteorological events is felt in various ways. For example, a drought results in water shortages, crop damage, low river flow rates, and increased wildfire potential. In addition, these effects may lead to restricted river travel, saltwater infiltration in aquifers and coastal bays, stress on various plant and animal species, population shifts, economic hardship, and even political unrest. The critical impact of weather on human activity has led to the development of the uncertain science of weather forecasting.

The word meteorology derives from the Greek word meteoron, which refers to any phenomenon in the sky. Aristotle's Meteorologica (340 B.C.) concerned all phenomena above the ground. Astronomy, including the study of meteors, or "shooting stars," later became a separate discipline. The science of meteorology was restricted eventually to the study of the atmosphere. Various weather phenomena are still referred to as "meteors," such as hydrometeors (liquid or frozen water — rain, snow and snowflakes, clouds, fog), lithometeors (dry particles — sand, dust, or smoke), photometeors (optical phenomena — halos, mirages, rainbows, coronas), and electrometeors (electrical phenomena — lightning, Saint Elmo's fire).

Scope
The effort to understand the atmosphere and its processes draws on many fields of science and engineering. The study of atmospheric motions is called dynamic meteorology. It makes use of equations describing the behavior of a compressible fluid (air) on a rotating sphere (the Earth). One important complication in this study is the fact that the water in the atmosphere changes back and forth between solid, liquid, and gas in a very complex fashion. These changes greatly modify the equations used in dynamic meteorology.

Physical meteorology, or atmospheric physics, deals with a number of specialized areas of study. For example, the study of clouds and of the various forms of hydrometeors involves investigations into the behavior of water in the atmosphere. The study of radiative transfer is concerned with the fundamental source of energy that drives atmospheric processes, namely solar radiation, and the ways in which radiant energy in general is employed and dissipated in the atmosphere. Other specialized disciplines deal with phenomena involving light (atmospheric optics) and sound (atmospheric acoustics).

Some branches of meteorology are defined in terms of the size of the phenomena being studied. For example, micrometeorology is mainly the study of the small-scale interactions between the lowest level of the atmosphere and the surfaces with which it comes into contact. Meso scale meteorology deals with phenomena of intermediate size — thunderstorms and mountain winds, for example. Synoptic meteorology is concerned with larger processes such as high- and low-pressure systems and their fronts, and so on up to the study of overall atmospheric circulation for time scales of a few days. Weather forecasting, the predictive aspect of meteorology, derives from these disciplines.

Other branches of meteorology focus on phenomena in specific locations, such as equatorial areas, the tropics, maritime regions, coastal areas, the poles, and mountains. The upper atmosphere is also studied separately. Other disciplines concentrate on taking observations with particular technologies, including radio, radar, and artificial satellite. Computer technology is applied extensively, including numerical weather prediction, interactive data analysis, and display systems.

The chemical behavior of the atmosphere, studied in atmospheric chemistry, has rapidly gained in importance due to inadvertent changes caused by humans in the molecular composition of the atmosphere. Changes in ozone (and the ozone layer) and carbon dioxide concentrations, and increased levels of acid rain, have gone beyond the status of local problems to become regional or global issues.

Meteorological studies are carried out in conjunction with several environmentally related fields. These include aeronautics, agriculture, architecture, ballistics, ecology, energy production, forestry, hydrology, medicine, and oceanography. Many of these related fields simply need to determine the weather's effects at a particular time and place, but some — hydrology and oceanography, for example — also affect meterological events by modifying atmospheric conditions at the Earth's surface.

Development of Modern Meteorology
The origins of meteorology lie in qualitative observations of the local weather and speculation. On the whole, Aristotle's work was the standard reference in the ancient and medieval periods, until René Descartes, Galileo Galilei, and others began to replace speculation with instrumental observations in the early 17th century. The requisite instruments for carrying out these measurements — the barometer, hygrometer, and thermometer — were developed during the period from about 1650 to 1750. Corresponding theoretical and experimental work included Sir Isaac Newton's laws of motion, cooling, and refraction; the work of Blaise Pascal, Edme Marriotte, Robert Hooke, Edmund Halley, and others on hypsometry (precise measurement of altitudes); the work of Robert Boyle on gases; and that of Halley, George Hadley, and Jean Le Rond d'Alembert on atmospheric circulation. In the next century (1750 –1850), thermometers were standardized, Benjamin Franklin studied lightning, John Dalton laid the foundations for measuring evaporation and humidity, and Luke Howard classified clouds. After 1800, private individuals and public institutions began to collect weather observations.

After the French fleet was damaged by a storm during the Crimean War (1853–56), serious attempts were initiated in western Europe and North America to collect weather data from many locations simultaneously by means of the recently invented (1837) telegraph. The development of reliable clocks permitted continuous recording of observations. The cup and pressure anemometers were invented, and electricity was harnessed to record instrument readings. Later, balloons, kites, and airplanes were used to carry weather instruments through the troposphere, the lowest layer of the Earth's atmosphere, into the stratosphere, the second lowest atmospheric layer, which was discovered, named, and described shortly after 1900. Systematic upper-air observations began in the 1920s after the development of battery-powered radios light enough to be carried by balloons. The collection of upper-air reports over large areas provided a more complete description of the atmosphere, including such features as the jet stream.

Thermodynamics, developed from the mid-19th century onward, provided a major component in the set of formulas describing atmospheric motions and transformations. During the century from 1850 to 1950, synoptic meteorology was the dominant branch, with a body of more fundamental physical principles replacing scattered empirical rules. About 1920 the Bergen school, led by Vilhelm Bjerknes and his son Jacob, synthesized these ideas into the polar-front theory of cyclones, including key concepts such as fronts and air masses.

Modern dynamic meteorology was born in 1948, when Jule Charney succeeded in reducing the full dynamic equations (first stated by Vilhelm Bjerknes in 1904) to a simple yet useful form. The simultaneous development of the digital computer ensured that Charney's method had great practical impact, for it allowed weather forecasting to be based on an approximate solution to the dynamical equations as a function of time.

Since 1948, technologies for remote sensing of the atmosphere have proliferated. By 1950, radar had been developed to the point where it could be used to delineate clouds by their suspended water droplets and thus indicate the internal structure of storms, especially thunderstorms. Starting in the mid-1960s, radar units that measure the Doppler shift were developed to provide velocity information as well. After 1960, satellites began providing detailed observations of the entire Earth.

The first sustained governmental activity in meteorology in the United States came in 1870, when Congress directed the army to organize a weather service to forecast storms over the Great Lakes and the coasts. After two decades under the Signal Corps, this activity was transferred to a new civilian Weather Bureau in the Department of Agriculture because farmers were particularly concerned with forecasts of upcoming weather and long-term climate trends. Half a century later the growing need of aviators for frequent observations and short-term forecasts led to the bureau's transfer to the Department of Commerce. In 1965 the Weather Bureau became part of the new Environmental Science Services Administration (ESSA), with climatology separated into the new Environmental Data Service (EDS); five years later ESSA was dropped and the bureau became the National Weather Service, a part of the National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA).

Contemporary Meteorology
The field of meteorology is increasingly becoming computerized and automated as scientists seek how best to use the flood of observations from a wide variety of traditional and new instruments. For example, rapid processing of Doppler radar data is crucial to maximize the warning time for tornadoes and other severe local weather phenomena. The preparation of observations for use in large numerical global forecast models, the "timestepping" of these models, and the processing of the resulting output are too laborious for any but the most powerful computers. Development of the World Wide Web has opened a whole new range of options for disseminating the resulting data and forecast information in ways that are still being explored.

The United States has invested in important new generations of observing systems, including the WSR-88D (Weather Surveillance Radar-1988, Doppler) radar network, three-axis stabilized GOES, and microwave sensors in low Earth orbit. Active satellite sensors, such as the scatterometer, which can measure wind speeds at the ocean's surface, are being pushed to operational status. Meanwhile, the merger of existing data sources using computer-based schemes should increase the usefulness of all the data sources, old and new.

Much of this information is passed around the world on the Global Telecommunications System, organized by the World Meteorological Organization within constraints due to commercial, national-security, and logistical considerations by some countries. In turn, a few centers around the world develop large computer-model simulations from the conditions observed and send the resulting weather forecasts across the network. Two such centers are the National Centers for Environmental Prediction (Suitland, Md.) and the European Centre for Medium-Range Weather Forecasting (Bracknell, England).

Another form of international cooperation is seen in various research programs. For example, the Global Energy and Water Exchange Program seeks to develop observations and theories revealing the cycle of energy and water through the Earth's atmosphere, oceans, land surface, and cryosphere. The Tropical Rainfall Measuring Mission is a joint U.S.-Japanese research satellite launched in 1997 as a "flying rain gauge" over tropical regions. Such international cooperation is crucial in addressing global-scale phenomena.

by George J. Huffman

Bibliography: Ahrens, C. Donald, Meteorology Today, 5th ed. (1999); American Meteorological Society, Glossary of Meteorology (1959; repr. 1986); Friedman, R. M., Appropriating the Weather: Wilhelm Bjorknes and the Construction of a Modern Meteorology (1993); Frisinger, H. H., The History of Meteorology to 1800 (1983); Lockhart, G., The Weather Companion (1988); Lutgens, F. K., and Tarbuck, E. J., The Atmosphere, 7th ed. (1997); Monmonier, Mark, Air Apparent: How Meteorologists Learned to Map, Predict, and Dramatize Weather (1999); Moran, J. M., et al., Meteorology: The Atmosphere and the Science of Weather (1996); Nebeker, Frederik, Calculating the Weather: Meteorology in the 20th Century (1995); Spiegal, H. J., and Gruber, A., From Weather Vanes to Satellites: An Introduction to Meteorology (1983); Trefil, J., Meditations at Sunset (1987).